วันอังคารที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2557

NC รักร้ายสายรุก_11



NC รักร้ายสายรุก_11



          พอแล้วดงแฮ พอ...

            แม้ใจจะคิดเช่นนั้น แต่มือก็กำลังลูบไปทั่วเนื้อกายอุ่นร้อนอย่างหยุดไม่ได้ สัมผัสหยอกเย้าร่างกายที่ตื่นตัวยิ่งกว่าเวลาช่วยตัวเองที่บ้าน ก่อนที่จะวกกลับมาสัมผัสที่แก่นกลางลำตัว เพื่อพบว่ามัน...ชูชันเรียบร้อยแล้ว

            “หยุดไม่ได้ หยุดไม่ได้จริงๆ”

            คนที่ตอนนี้ตาบอดเอ่ยเสียงกระซิบ ยามที่กำลังหยอกเล่นกับแก่นกายเล็ก ใบหน้าขาวก็เชิดรั้งขึ้น รู้สึกถึงความสุขหรรษาบางอย่างที่มาพร้อมกับความอับอายที่สาดซัดเข้ามาในร่าง และยิ่งอับอาย เขาก็ยิ่ง...ต้องการ

            ฟึ่บ

            ดงแฮค่อยๆ ชันขาตัวเองขึ้นช้าๆ ก่อนที่จะแยกกว้างออก สองมือไต่ลงไปตามระหว่างขา ก่อนที่จะสัมผัสร่องสีชมพูหวานจนร่างกายบิดเร้า น้ำตาหยดใสเริ่มเอ่อคลอรอบดวงตาและซึมหายไปกับผ้าสีขาวสะอาดตา

            หมับ

            เฮือก!!!

            แต่แล้ว คนที่กำลังหลงมัวเมาไปกับความต้องการใฝ่ต่ำก็สะดุ้งเฮือก เมื่อฝ่ามือร้อนจัดจับเข้าที่ข้อมือของเขา ไม่รู้เลยว่าใคร และเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่

            “ใคร....อื้อ!!!” แต่ก่อนที่จะถามจนจบ ดงแฮก็ได้แต่ส่งเสียงร้องอย่างตกใจ เมื่อมือของเขาถูกจับแล้วดันนิ้วเข้ามาในโพรงปากอุ่นจนทุกเสียงกลืนหายไปในลำคอ แล้วเขาก็รู้สึก...ปลายลิ้นร้อนระอุที่กำลังสอดแทรกเข้ามาพร้อมกับนิ้วของเขาเอง เลียไปตามร่องนิ้ว ทั้งยังบังคับให้เขาเองส่งลิ้นมาเลียนิ้วตัวเอง

            ทุกครั้งที่อีกฝ่ายตวัดลิ้นเข้ามาจนคับปาก มันจะสัมผัสเข้ากับลิ้นนุ่มของเขา หากแต่ไม่ได้เกาะเกี่ยวกับแนบแน่น เพราะว่ามีนิ้วถึงสามที่ถูกยัดเข้ามาด้วย

            “อื้อ...ฮื่อ...” ดงแฮไม่เข้าใจ ทั้งที่เป็นนิ้วของเขาเอง แต่ร่างกายกำลังบีบเกร็ง ได้แต่ทำตามสิ่งที่อีกฝ่ายสั่งด้วยการกระทำอย่างไร้ทางจะห้ามปราม จนเสียงดูดริมฝีปากดังก้องไปทั่วทั้งห้องพักผ่อน

            ฟึ่บ

            “อื้อ!!! ฮื่อ...อ้ะ...” อีกฝ่ายบีบขยี้หัวนมเขาอย่างไม่ปรานีปราศรัย มันทั้งเจ็บ ทั้งเสียว ทั้งวูบวาบไปหมดกับสองมือที่กำลังเล่นอย่างรุนแรง ก่อนที่ฝ่ายนั้นจะดึงนิ้วของเขาออกจากปาก

            สวบ

            “ฮ้า!!!!!” ดงแฮผวาเฮือกไปทั้งตัว เมื่อนิ้วชุ่มน้ำลายของตัวเองถูกดันให้เข้าไปในช่องทางคับแคบด้านหลัง สัมผัสได้เพียงความร้อนและแรงกระตุกที่ตอดรัดรุนแรง จนแอ่นหลังแอ่นโค้งขึ้น ดวงตาที่อยู่หลังผ้าปิดตาหลับแน่น ทั้งยังปล่อยสายน้ำตาออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

          ข้างในตัวเขาเป็นอย่างนี้เองหรือ บีบรัด และร้อนระอุแบบนี้

            คนที่จินตนาการร่างกายตัวเองไม่ออกกัดปากแน่น ยามที่อีกฝ่ายกำลังบังคับให้นิ้วเขาขับเคลื่อนเข้ามาในกาย จนเสียงครางหลุดรอดออกมา แล้วก็ต้องร้องลั่น เมื่อฟันคมขบลงมาที่ต้นคอขาว

            “อ๊า!!! ฮื่อ...อึ้ก...”

            ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกดี แต่ความเจ็บปวดที่มาพร้อมฟันคมๆ นั่นกลับทำให้ร่างกายบิดเกร็ง การมองไม่เห็นก็ไม่ต่างจากยาปลุกเซ็กส์ชั้นดี เพราะยิ่งไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น มันก็ยิ่งรู้สึกมากกว่าเดิม

          เรามันโรคจิต โรคจิตแน่ๆ เลยดงแฮ

            ฟึ่บ

            สวบ!

            “อ๊า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” แต่ก่อนที่จะคิดอะไรมากกว่านั้น ดงแฮก็หวีดร้องลั่น เมื่ออีกฝ่ายดึงมือเขาออกจากช่องทางร้อนผ่าว แล้วแทนที่สิ่งที่ร้อนยิ่งกว่า ใหญ่ยิ่งกว่า แข็งยิ่งกว่าเข้ามาทีเดียวจนความเจ็บปวดแล่นปราดไปทั่วร่าง

            ทั้งที่ควรจะร้องขอให้หยุด แต่ดงแฮกลับ...

            “อีก...ฮึก...อีก...” เสียงร้องขอปนกับเสียงร้องไห้สะอื้นแผ่วไปทั่วห้อง หากแต่ร่างกายกลับแอ่นขึ้น ต้องการให้อีกฝ่ายเสียดสีเข้ามาจนแทบทนไม่ไหว และนั่นก็กระตุ้นคนกระทำได้อย่างดี

            เวลานี้น้ำตาหยดใสไหลออกมาจนผ้าปิดตาชื้นเป็นวงกว้าง สองมือของคนข้างใต้ก็กำลังพยายามตะเกียดตะกายกอดร่างของเขาไว้ ดูเหมือนคนไร้ทางสู้ที่ต้องการความรุนแรง หากแต่ไม่เคยมีใครมอบมันให้
           
            การแสดงออกที่แสนเป็นธรรมชาติ จนคิบอมยิ่งยิ้มหยัน ความพอใจพุ่งขึ้นสูงถึงขีดสุด

            “ฮึ!” เสียงดูถูกดังข้างหู ยามที่ปลายลิ้นร้อนจัดเลียไปทั่วลำคอขาว แรงกระแทกกระทั้นก็เข้ามารัวแรง ก่อนที่...

            หมับ

            “อ๊า!!!” ดงแฮถูกรวบขึ้นมานั่งตักอย่างรวดเร็ว แบบที่ไม่ทันตั้งตัว หากแต่สองมือใหญ่ที่รวบสะโพกเล็กเอาไว้ ทั้งยังกระตุ้นเข้าไปหนักๆ ก็ทำให้คนที่ไม่ได้ถูกใครกอดมาทั้งสัปดาห์ขยับสะโพกตามแรงสัญชาตญาณ สองมือก็กอดรัดรอบไหล่กว้าง ยามที่เงยหน้าเปล่งเสียงร้องที่แสนน่าอาย

          หยุดนะดงแฮ หยุด นายมันหน้าไม่อาย หยุดที ใครก็ได้หยุดร่างกายเฮงซวยนี้ที

            “อ๊า...อีก...ใส่เข้ามา...อีก...ฮึก...อ๊า...เสียว..มันเสียว...” ความคิดที่ต่างจากเสียงร้องที่ขย่มกายลงมาแรงๆ ทั้งยังดึงศีรษะอีกฝ่ายเข้ามาตรงแผ่นอก ยอมรับเซ็กส์รุนแรงจากคนแปลกหน้าอย่างไม่เกี่ยงงอน จนน้ำตายิ่งไหลเลอะเปรอะเปื้อน

            สวบๆๆ

            ความร้อนผ่าวยังคงสอดลึกเข้ามาหนักหน่วงขึ้น ยามที่ดงแฮกำลังจะไปถึงปลายทาง แต่ก่อนจะเป็นเช่นนั้น คิบอมกลับรวบสะโพกเล็กขึ้น แล้วดึงกายออก ให้คนที่กำลังจะไปถึงปลายทางพยายามไขว่คว้าอีกฝ่าย

            “ยะ....อย่า ได้โปรด...ฮึก...อย่า...”

            คิบอมแสยะยิ้มทันทีที่คนบอกว่าไม่กำลังร้องขอเขา พยายามไขว่คว้าเขาเหมือนคนตาบอด สองมือควานเปะปะ เสียงสะอื้นก้องไปทั่วห้อง จนเขาก้าวถอยออกมาหนึ่งก้าว แล้วจัดการดันให้ดงแฮหันหลังให้

            หมับ

            “อ๊า!!!!” มือใหญ่กดศีรษะเล็กลงจนล้มไปกองกับโซฟา ก่อนที่แก่นกายใหญ่จะดันเข้าไปในช่องทางคับแคบอีกครั้ง ให้ดงแฮหวีดร้องลั่น หัวใจเต้นกระหน่ำถี่ ขณะที่ความรุนแรงที่หนักหน่วงและน่ากลัวกว่าเมื่อครู่ยิ่งสอดเข้ามา

            “ฮื่ออออออออออ!!!” แล้วไม่นานเลยที่คนหน้าหวานจะปลดปล่อยความต้องการออกมาเลอะเปรอะเปื้อนโซฟา บีบรัดอีกฝ่ายจนได้ยินเสียงหอบหายใจรุนแรง

          แต่มันยังไม่จบ

            ดงแฮไปแล้ว แต่คิบอมยังไปไม่ถึงครึ่งทาง ดังนั้น มือใหญ่จึงบีบเข้าที่ลำคอจากด้านหลัง จนดงแฮยิ่งร้องไห้เพราะความกลัว

            “พะ...พอ...ไม่เอาแล้ว...ฮึก...พอ...ได้โปรด...อาห์...อึ้กๆ....ฮื่อ...” ทว่า ร่างบางกลับตื่นตัวอีกครั้งอย่างง่ายดาย จนร่างกายตอบรับอีกฝ่ายอย่างหนักหน่วงไม่แพ้กัน เสียงครวญครางก็ดังก้องไปทั่วทั้งห้องบ่งบอกว่าลีดงแฮมีความสุขแค่ไหนกับเซ็กส์รุนแรงที่ได้รับ

            แม้ว่าเจ้าตัวจะพยายามปฏิเสธความจริงข้อนี้ยังไงก็ตาม

            ดังนั้น ท่ามกลางความมืดมิดยามค่ำคืนที่ไม่อาจจะมีความช่วยเหลือเข้ามา ภายในห้องเดิม...ลีดงแฮก็กำลังถูกข่มเหงอย่างที่จิตใจปฏิเสธหากแต่ร่างกาย...กลับตอบสนองอย่างจำยอม

..........................................................

อ่านต่อได้ที่

ขอบคุณค่ะ ^^

1 ความคิดเห็น: