วันจันทร์ที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2555

NC Lesson_40



NC Lesson_40



            ฮยอกแจไม่รู้เลยว่าฤทธิ์ของยาที่ได้รับมาจะแรงขนาดนี้ เพียงแค่อาฮันคยองรับปากว่าจะมา เขาก็ตัดสินใจกินมันเข้าไปทันที และเพียงไม่นาน ช่องท้องก็บิดเกร็ง ความร้อนแล่นแปลบปลาบไปทั่ว เรี่ยวแรงแม้จะหยัดยืนยังไม่มี มีเพียงความต้องการที่มากขึ้นเรื่อยๆ...เรื่อยๆ...

            “อา...ฮึก...ช่วย...ช่วยฮยอกแจที...” เสียงหวานดังเจือสะอื้น ยามที่ถูกดันจนแผ่นหลังแนบไปกับเตียงนุ่ม มือเรียวขยุ้มผ้าปูที่นอนแน่น ดวงตาคู่สวยวาววับด้วยหยดน้ำใสทีละน้อย แผ่นอกบางยิ่งสะท้อนขึ้นลงแรงๆ ขาเรียวเบียดชิดเข้าหากันหวังให้แก่นกายเล็กได้รับการปลดปล่อย

            ภาพที่ยั่วยุอารมณ์คนเป็นอาให้พุ่งขึ้น

          ไม่!! เขาจะไม่มีวันทำ

            “เดี๋ยวมันก็หาย ฮยอกแจ อาอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน เด็กดี...” ฮันคยองข่มความรู้สึกบอกเสียงเข้ม แต่เหมือนจะทำให้ร่างน้อยดิ้นรนขัดขืน มือเรียวดึงให้พ้นจากการเกาะกุม ยามที่ใช้ดวงตาที่พร่าเลือนด้วยน้ำตาแห่งความทรมานมองคนตรงหน้า

            “อึ้ก...ช่วยฮยอก...ได้โปรด...” ฮยอกแจสะอื้นในลำคอ ยามที่ส่งมือเล็กลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างขาวผ่อง ความกระดากอายหายไปพร้อมกับฤทธิ์ยา เรียวปากสีสดถูกขบกัดไว้แน่น

            “อ้ะ...อาห์...” ฮยอกแจครางเสียงพร่า ยามที่ปลายนิ้วเรียวสะกิดยอดอกตัวเองเบาๆ เสื้อเนื้อนุ่มถูกดึงทึ้งไปถึงไหล่บอบบาง ริมฝีปากเผยอน้อยๆ ใบหน้าสวยฉายชัดถึงแรงอารมณ์ที่ผสานไปกับความทรมานที่แทบทำให้ทนไม่ได้

            “ร้อน...ทร...มาน...ฮึก...ไม่...” เสียงหวานบอกแผ่วเบา แต่คุณหนูแสนเรียบร้อยก็ห้ามตัวเองที่จะส่งมือไปแตะที่แก่นกายสีหวานภายใต้กางเกงไม่ได้ ลูบไล้มันไปมาราวกับจะช่วยระงับความต้องการนี้ลงไปได้ ความทรมานที่ส่งผ่านทางใบหน้าและเรือนร่างที่ดิ้นรนไปมาจนผ้าปูเตียงยับยู่

            มือเล็กพยายามดึงรั้งกางเกงตัวเองออกไปจากกาย ยามที่น้ำตาหยดใสไหลลงมาจากขอบตาช้าๆ แววตาที่ส่งผ่านมาให้อาหนุ่มทำให้คนถูกมองนิ่งงัน

            ฮยอกแจกำลังนึกสมเพชตัวเอง...หลานของเขากำลังทรมานจนต้องพยายามช่วยตัวเองต่อหน้าเขา...เขาทนให้ฮยอกแจรู้สึกอย่างนั้นไม่ได้

            เขาทนให้ฮยอกแจทรมานและสมเพชตัวเองไม่ได้

            “อา...ได้โปรด...ฮึก...ช่วยฮยอก...แจ...ได้โปรด” เสียงหวานเจือสะอื้นบอกอีกครั้ง ยามที่ใบหน้าสวยเชิดขึ้นน้อยๆ เมื่อมือเรียวกำลังล้วงเข้าไปในกางเกงของตัวเองเพื่อสัมผัสแก่นกายเล็กที่สั่นระริก

          ได้โปรด ช่วยฮยอกแจที อาฮะ...

            หมับ

            “ไม่เด็กดี ไม่เป็นไร อาอยู่นี่ ไม่เป็นไร” น้ำตาหยดใสที่ไหลลงมากระทบแก้มเนียนเป็นตัวตัดสินใจให้ฮันคยองขยับไปกอดรั้งร่างน้อยเข้ามาในอ้อมกอด ทั้งที่มือเล็กๆ พยายามช่วยตัวเองไม่หยุดยั้ง ริมฝีปากอุ่นกดจูบซับน้ำตาแผ่วเบา ยามที่ส่งมือไปประคองมือเล็กอีกที

            “อาฮะ...ฮยอกแจ...ทรมาน...ช่วยฮยอก...ช่วย...”

            “อาอยู่นี่ อาช่วยเราเอง” เสียงหวานที่ร้องบอกอย่างน่าสงสารทำให้ฮันคยองทนไม่ได้อีกต่อไป เสียงนุ่มทุ้มกระซิบปลอบใจอยู่ริมหู แต่เมื่อฮยอกแจขัดขืนจะช่วยตัวเองต่อไป ชายหนุ่มก็ประกบจูบลงที่เรียวปากหอมหวาน

            จูบที่ทำให้คนที่กำลังทรมานกำเสื้ออีกฝ่ายไว้แน่น

            “ช่วยฮยอกแจ...นะ...นะฮะ...” ทันทีที่ฮันคยองผละห่างอีกนิด เสียงหวานก็ร้องบอกอย่างน่าสงสาร แววตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยเพลิงราคะเหมือนจะกลับมาเป็นเด็กน้อยคนเดิม จนฮันคยองกดจูบที่กลีบปากบาง ละทิ้งสิ่งที่ตัวเองพยายามยึดถือเอาไว้ตลอด

            “อาไม่มีวันยอมปล่อยให้เราทรมาน จำไว้”

            สิ้นคำของฮันคยอง จูบครั้งใหม่ก็เกิดขึ้น จูบที่บดขยี้กลีบเนื้อฉ่ำหวานอย่างรุนแรง ปลายลิ้นร้อนผ่าวสอดแทรกเกาะเกี่ยวกับปลายลิ้นนุ่มอย่างร้อนแรง จนน้ำใสๆ ไหลลงมาที่ขอบปาก มือเรียวก็ป่ายปัดไปตามแผ่นหลังกว้างอย่างหวังระบายความต้องการตัวเองออกมา

            “อ้ะ...อ๊า...” เสียงหวานครวญครางแผ่วๆ ยามที่มือใหญ่กำลังดึงชายเสื้อให้แยกออกจากกัน มือใหญ่ก็ขยับไปบดขนี้ปลายนิ้วมือกับยอดอกสีหวานจนขาเรียวยิ่งเบียดชิดเข้าหากัน

            “อาฮัน...อา..ได้โปรด...ได้โปรด...” ฮยอกแจครางกระเส่ายามที่ฝ่ามือกำลังฟอนเฟ้นไปทั่วผิวเนื้อขาวผ่อง จูบร้อนกำลังแตะชิมทั่วเนินเนื้อขาว ปลายลิ้นร้อนผ่าวตวัดเลียไปทั่วลำคอระหงจนความปั่นป่วนยิ่งเพิ่มพูน มือเล็กยิ่งพยายามดึงทึ้งเสื้อชายหนุ่มให้หลุดจากตัว

            ฟึ่บ

            ฮันคยองสะบัดเสื้อออกไปจากตัว ก่อนจะตามมาทาบทับกับผิวเนื้อขาวผ่องที่ตัดกับสีผิวของเขา สัมผัสของเนื้อตัวที่เสียดสีกันเร่งเร้าความต้องการให้มากยิ่งขึ้น

            “อาขอนะ”

            “อ๊า!!!!! เสียว...อื้อ...มันเสียว...” ชายหนุ่มเคลื่อนตัวลงมาถึงแผ่นอกขาวผ่อง นัยน์ตาคมมองยอดอกเล็กๆ ที่กำลังแข็งชัน เสียงทุ้มบอกเบาๆ ก่อนที่ปลายลิ้นจะตวัดเลียไปมาเรียกเสียงหวีดร้องจากฮยอกแจ รสชาติหอมหวานที่ซึมซาบเข้าสู่ปลายลิ้น ทั้งยังสัมผัสแข็งตึงอย่างที่เฝ้าจินตนาการมาตลอดทำให้ฮันคยองใช้ริมฝีปากดูดกลืนมันอย่างหิวโหย

            “อ้ะ...อ๊า...อา...อึ้ก...” ฮยอกแจเชิดหน้าขึ้นเต็มแรง ริมฝีปากเผยออ้าออก ยามที่ถูกอีกฝ่ายดูดกลืนอย่างไม่ยอมผละไปทางไหน ยิ่งแผ่นอกบางกำลังแอ่นขึ้น ส่งให้เม็ดทับทิมอยู่ในปากของชายหนุ่มลึกเข้าไปอีก

            “อ๊า!!...อา...อึ้ก...อีก..สัมผัส...ฮยอกแจอีก...” แล้วร่างเล็กก็ต้องสะดุ้งสุดตัว เมื่อฝ่ามือหยาบกร้านกระชากทีเดียว กางเกงที่ปลดซิปไว้แล้วก็ลงไปกองที่ปลายเท้า พร้อมกับชั้นในสีขาวบริสุทธิ์ เผยแกนกลางลำตัวสีหวานที่กำลังสั่นระริก เพียงแต่ปลายนิ้วสัมผัสแผ่วๆ ร่างทั้งร่างก็ผวาเฮือก

            “สวย...เราสวยแค่ไหน รู้ตัวมั้ย” ฮันคยองดึงสายตาก้มมองแก่นกายที่สั่นระริกในมือของเขา แววตาคู่คมที่ดุดันยิ่งรุนแรงไปด้วยแรงอารมณ์

            เรือนร่างของฮยอกแจสวยงามเกินใคร

            เสียงของฮยอกแจหวานเกินใคร

            เนื้อตัวนุ่มนวลของฮยอกแจปลุกเร้าเขามากกว่าใคร

            กลิ่นกายหอมหวานนี้หวานฉ่ำยิ่งกว่าใคร

            ทุกอย่างของฮยอกแจสวยงาม และเกินกว่าที่เขาจินตนาการยามมีอะไรกับคู่นอนคนอื่น แต่สิ่งที่เขาอยากรู้ต่อจากนี้...ร่างกายของฮยอกแจจะกลืนกินเขายังไง ความอยากรู้ที่ชายหนุ่มพยายามข่มกลั้นมันเอาไว้

            “อ้ะอ๊า...อาฮัน...อา....อื้อ...” ความคิดที่เต็มไปด้วยความต้องการที่ทำให้ฝ่ามือใหญ่สอดลึกเข้าที่ขาเรียวแล้วกำแก่นกายเล็กชักรูดให้อย่างรุนแรง จนร่างน้อยแอ่นเข้าหา เสียงครางกระเส่าดังก้องไปทั่วห้อง ความทรมานที่ได้จากฤทธิ์ยายิ่งปั่นป่วนเพราะฝีมือของคนที่กุมหัวใจตนเอาไว้

            ฮยอกแจยิ่งกระตุกร่างแรงๆ เรือนร่างช่วงล่างขยับส่ายซ่านไปกับแรงควบคุมที่แสนรุนแรง มือเรียวจิกผ้าปูเตียงเอาไว้แน่น ยามที่ส่วนบนก็ถูกอาหนุ่มกลืนกินไม่ว่างเว้น

            ทรมาน...แต่ยิ่งต้องการ ต้องการอาฮันคยองมากกว่านี้

            “อ๊ะ...อ๊าาาาา!!!!” เพียงไม่นาน ฮยอกแจก็หวีดร้องออกมาเต็มเสียง ปลดปล่อยความใคร่ออกมาเต็มฝ่ามือใหญ่เป็นครั้งแรก แต่แทนที่เรือนร่างเล็กที่เพิ่งจะเคยรู้สึกถึงอารมณ์ที่รุนแรงขนาดนี้จะหมดแรง ฤทธิ์ของยาที่รุนแรงกลับทำให้แก่นกายสีหวานขยับขยายด้วยแรงอารมณ์อีกครั้ง

            “อา...อีกฮะ ปลดปล่อยฮยอกแจอีก...อึ้ก...” ฮยอกแจไขว้คว้าหาอ้อมกอดแข็งแกร่งเอาไว้ จนมือเรียวควานเปะปะไปทั่วแผ่นหลังที่เปลือยเปล่า ให้คนที่กำลังข่มกลั้นความรู้สึกขยับไปบดจูบที่เรียวปากหวานฉ่ำ

            เขา...จะทนไม่ได้แล้ว หานฮันคยองกำลังทนไม่ไหวกับความต้องการที่ปวดหนึบในกางเกง

            จูบร้อนระอุที่ต่างฝ่ายต่างกอดรัดกันอย่างแนบแน่น ให้เนื้อตัวที่ร้อนผ่าวยิ่งเสียดสีกันอีกครั้ง

            “อาจะช่วยจนกว่ายาจะหมดฤทธิ์” ฮันคยองกัดฟันกรอด บอกเสียงปลอบประโลมทั้งที่ความรู้สึกนึกคิดเขากำลังตีกันมั่วไปหมด ยิ่งยามที่ฮยอกแจกำลังพยายามดึงรั้งกางเกงออกไปจากตัวเขาอย่างนี้

            ชายหนุ่มยอมให้คนตัวเล็กดึงกางเกงแสลคของตนออกไปอย่างไม่คิดขัดขืนสิ่งที่หลานชายตัวน้อยต้องการ ก่อนจะดันร่างเล็กลงไปนอนราบกับเตียง

            “อ๊าาา!!! อา...อื้อ...เร็ว...เร็วอีก...เสียว...อ่า...” ฮยอกแจสะดุ้งสุดตัว เสียงหวานหวีดก้องไปทั่วห้องกว้างยามที่ฮันคยองขยับไปที่ร่างกายช่วงล่าง แล้วจัดการส่งแก่นกายเล็กเข้าไปในโพรงปากร้อน มือทั้งสองข้างก็ประคองสะโพกมนเอาไว้แล้วบีบขยำจนขึ้นรอยแดง จัดการให้ร่างน้อยสุขที่สุด สุขจนลืมความทรมานที่เกิดขึ้น

            “ฮึก...อาฮะ...ฮยอก...ต้องการ...อีก...อื้ม...” ร่างน้อยส่ายสะบัดหน้าไปตามที่นอนนุ่ม ขณะที่ลืมความอายสวนกายเข้าไปในโพรงปากร้อนตามที่อีกฝ่ายนำทาง ความเสียวกระสันยิ่งเข้ามาเล่นงานจนหยุดตัวเองไม่ได้ ทว่า ส่วนลึกในจิตใจก็บอกเขาว่าที่เขาทำทั้งหมดนี้เพื่ออะไร อีกทั้งร่างกายก็กรีดร้องว่ายังไม่พอ...เขายังไม่พอกับการปรนเปรอภายนอกอย่างนี้

            ฮันคยองรูดรั้งไปตามความยาวเร็วๆ เนื้อตัวนุ่มนวลที่ทำให้มือใหญ่กำลังแหวกก้นนุ่มเบาๆ เพื่อใช้ปลายนิ้วแตะเข้าที่กลีบเนื้อสีหวานที่ปิดสนิท

            “อ้ะ!!

          ไม่!!! มันจะไม่เกินเลยกว่านี้!

            แต่ก่อนที่ปลายนิ้วยาวจะกดแทรกเข้าหาความร้อนผ่าว ฮันคยองกลับดึงมือตัวเองออกมาจับที่สะโพกมนแล้วส่งให้แก่นกายเล็กเข้ามาเร็วขึ้น ดึงรั้งสติตัวเองออกมาให้มากที่สุด

            ทั้งที่เขาทนไม่ไหวแล้ว ในเวลานี้คงเป็นเขาที่ทรมานเหลือเกินที่คนที่ตัวเองรักอยู่ตรงหน้า แต่แตะต้องไม่ได้...มันทรมานจนแทบบ้า

            “อ้ะ...อ๊าาา” และก็เป็นหนที่สองที่ฮยอกแจปลดปล่อยน้ำขุ่นขาวออกมาเต็มโพรงปากร้อนที่กลืนกินอย่างไม่นึกรังเกียจ ก่อนที่ชายหนุ่มจะผละออกห่างอีกนิด เมื่อมองไปยังใบหน้าสวยที่แดงก่ำ ลมหายใจขาดห้วง แววตาที่ฮยอกแจตัวสั่น

            แววตาของพญามัจจุราชที่อยากจะกระชากร่างนางฟ้าตัวน้อยมากกกอด ดุดัน น่ากลัว ทว่ากลับไม่สามารถทำตามใจคิด จนฮยอกแจตัดสินใจ

            พรึ่บ

            “ฮยอกแจ!!!

            ฮันคยองร้องเรียกเสียงดังทันที เมื่ออยู่ๆ ร่างเล็กที่ไร้เรี่ยวแรงกลับอาศัยช่วงที่เขาไม่ระวังตัวผลักเขาไปนอนกับเตียงแล้วร่างเล็กก็ขยับมาคร่อมทับที่หน้าขา มือเรียวล้วงเข้าไปดึงแก่นกายใหญ่ที่ผงาดเต็มตัวออกมาจากชั้นใน ความเสียววาบพุ่งเข้ามาในร่างเพียงเพราะนิ้วเล็กๆ ที่ไม่เป็นงาน

            “อา...ฮยอกแจต้องการอา...ฮึก...ต้องการอา...” คนตัวเล็กที่เนื้อตัวเปลือยเปล่า เผยผิวขาวผ่องที่เต็มไปด้วยรอยแดงคร่อมอยู่ตรงหน้า เสียงพร่าหวานบอกชิดริมหู สะโพกเล็กๆ ขยับไปมาเบาๆ ราวกับให้หน้าขาของชายหนุ่มถูไถไปโดนกลีบเนื้อที่ปิดสนิทจนชายหนุ่มที่ผ่านผู้หญิงมานับไม่ถ้วนสะท้านเยือก

            ความต้องการที่มีต่อฮยอกแจมันมากขึ้นๆ จนขยับขยายเต็มตัว

            “ฮยอกแจ...อึ้ก...อย่าทำอย่างนี้...เราเป็นหลานอา...”

            ฟึ่บ

            “อึ้ก!!” แต่เพียงฮันคยองกัดฟันกรอด บอกสิ่งที่ตรงข้ามกับหัวใจออกไป ฮยอกแจกลับทำในสิ่งที่ไม่เขาไม่อยากเชื่อ ร่างเล็กขยับมาจ่อแก่นกายใหญ่เข้าไปในช่องทางสีสดแล้วกดร่างลงมา

            “ฮึก...เจ็บ...”

            “ฮยอกแจ...อึ้ก...หยุด!! อาบอกให้หยุด” ฮันคยองพยายามต้านทานความเสียวกระสันที่พุ่งวาบเข้ามาจนน่ากลัว กับการที่ร่างเล็กกดแก่นกายเข้าไปได้ส่วนหนึ่ง มือใหญ่รวบสะโพกกลมกลึงไว้แน่น ไม่ต้องการให้ฮยอกแจต้องเจ็บตัว แต่คนตัวเล็กกลับยิ่งกดกายลงมาอีก ทั้งที่น้ำตาหยดใสร่วงกราว

            “ไม่!!...ฮึก...ฮยอกแจรักอา...อาได้ยินมั้ย...ฮยอกแจรักอา...รักอาฮันคยองคนเดียว...รักที่ไม่ใช่อาหลาน...รักเหลือเกิน...อ๊าาาาา!!!!!!!!!!!!!!

            ฮยอกแจส่ายหน้าช้าๆ ความเจ็บปวดกับความใหญ่โตนั่นทำให้เขาแทบทนไม่ไหว ยิ่งเขาไม่ได้เบิกทางอย่างนี้ แต่เสียงหวานกลับเอ่ยออกมาด้วยความรู้สึกทั้งหมด ความรู้สึกที่สะท้อนผ่านแววตายามมองผ่านม่านน้ำตาสบตาคมตรงหน้า

            ความรู้สึกรักที่ล้นไปทั้งใจจนฮันคยองสัมผัสได้ แล้วฮยอกแจก็อาศัยจังหวะนั้นกดร่างเข้าไปจนสุด ไม่สนใจว่าช่องทางด้านหลังจะฉีดขาด ไม่สนใจว่าของเหลวสีเข้มกำลังไหลมาลงช้าๆ มีเพียงมือเล็กๆ ที่กอดไหล่กว้างไว้แน่น ปล่อยน้ำตาออกไปหยดกระทบไหล่กว้าง

          “ฮยอกแจ...ฮึก...รักอา...”

            หมับ

            ฮันคยองรวบร่างน้อยเข้ามาเต็มอ้อมกอด ข่มน้ำตาให้ไหลลงไปในหัวใจ ทั้งที่อยากตอบรับ อยากบอกว่ารักไม่ต่างกัน แต่สิ่งที่ยึดเหนี่ยวความต้องการนั้นเอาไว้คือ...คำสาบานที่จะไม่ทรยศเพื่อนเด็ดขาด

            “เรากำลังเจ็บนะฮยอกแจ...”

            “ไม่...ฮึก...ฮยอกแจไม่เจ็บ...ฮยอกแจต้องการ...อึ้ก...เป็นของอา” ทั้งที่ร่างกายกำลังเจ็บปวดเจียนตาย แต่หัวใจกลับร่ำร้องความต้องการเดิม จนหัวใจของคนฟังยอมแพ้ ยอมพ่ายแพ้ให้กับความต้องการของตัวเอง

            ขอสักวัน ขอแค่วันนี้ที่เขาและฮยอกแจจะไม่ใช่อาหลานกัน

            หมับ

            ฮันคยองพลิกร่างเล็กลงแนบกับเตียงนุ่ม ฝ่ามือร้อนผ่าวกอดรัดร่างน้อยเอาไว้แน่น ประกบจูบที่หวานละมุนเข้าหาความหอมหวานอย่างเร่าร้อนจนคนตัวเล็กแทบหายใจไม่ทัน ฝ่ามือร้อนผ่าวลูบไล้ไปตามเนื้อตัวนุ่มนิ่มทุกสัดส่วน

            “ฮยอกแจของอา...ฮยอกแจ...” เสียงทุ้มที่นุ่มละมุนแสนอ่อนหวานจนใจดวงน้อยโยกคลอน ความเจ็บปวดเหมือนบรรเทาเบาบางลงยามที่ฮันคยองพรมจูบไปทั่วใบหน้า แก่นกายใหญ่ที่ฝังลึกเริ่มขยับช้าๆ

            “อ้ะ...อ๊า...” ฮยอกแจเชิดหน้าขึ้นส่ายสะบัดไปมา เมื่อริมฝีปากอุ่นร้อนกำลังใช้ปลายลิ้นตวัดเลียไปทั่วยอดอกที่ชูชัน มือใหญ่ขยับเคลื่อนมากำรอบแก่นกายเล็กแล้วขยับช้าๆ เรือนกายช่วงล่างหมุนวนหาจุดกระสันภายใน

            “อึ้ก...อ๊ะอ๊า...อาฮะ...มะ...” ฮยอกแจจิกเล็บเข้าไปเต็มแผ่นหลังกว้างทันทีที่แก่นกายใหญ่กระแทกเข้ามาโดนปุ่มเนื้อภายใน ร่างทั้งร่างกระตุกวาบ ความเจ็บปวดเหมือนถูกบรรเทาลงด้วยความสุขสม

            “ฮยอกแจ...” ฮันคยองคำรามเสียงต่ำ เรือนร่างบอบบางที่ตอดรัดเขาแทบบ้ากำลังทำให้เขาทนไม่ไหว ร่างกายที่แสนบริสุทธิ์กลับทำให้ผู้ชายที่ผ่านมามากมายเหมือนควบคุมตัวเองไม่อยู่

            หอม...หวาน...นุ่มนวล...ร้อนผ่าว...จนเขาหยุดตัวเองไม่ได้

            พั่บๆๆ

            “อ๊า!!!!!!!!!!!!!!!!!” ฮยอกแจสะดุ้งสุดตัว ยามที่ฮันคยองขยับสอดเข้ามาในความร้อนระอุแรงขึ้น รุนแรงจนรู้ว่าช่องทางยิ่งฉีกขาด แต่เขาไม่สนใจ เรือนร่างทั้งสองยิ่งขยับส่ายเข้าหากัน เสียงเนื้อกระทบเนื้อยิ่งดังก้อง ยามที่ฮันคยองขยับโยกแรงขึ้น

            “ดี...ฮยอกแจ...อาห์...” ฮันคยองลืมตามองใบหน้าสวยที่ฉายชัดถึงแรงอารมณ์อย่างแสนรัก ใจทั้งดวงเต็มตื้นกับความน่ารักของร่างน้อย และความจริงที่ว่า...

            ฮยอกเป็นของเขา...ฮยอกแจเป็นของอา
           
            “อีก...อึ้ก....แรงอีก...อา...ฮยอกแจ...อึ้กๆ...” ร่างเล็กครางแทบไม่เป็นภาษาขณะที่ขยับโยกรับจังหวะที่รุนแรงจนหัวสั่นคลอน มือเล็กจิกลงกับแผ่นหลังกว้างเต็มแรง ใบหน้าสวยส่ายสะบัดไปมากับความเสียวซ่านปนสุขสมที่ไม่เคยคาดคิดว่าจะได้รับ

            “ฮยอกแจ..รัก...อึ้ก...อา...อ้ะ...อ๊า...อ๊า!!!!!!!!!!!!!!” คนตัวเล็กหวีดร้องออกมาเต็มเสียง ยามที่ปลดปล่อยหยาดน้ำขุ่นขาวออกมาเป็นรอบที่สาม เรือนร่างเล็กแทบจะระทวยลงกับเตียงนุ่ม แต่กลับถูกอาหนุ่มขยับสอดกายเข้ามาลึกขึ้น รุนแรงขึ้นจนต้องเกี่ยวขาไว้รอบเอวสอบ

            “อืมมมมม” แล้วก็เพียงไม่นาน ก่อนที่ร่างน้อยจะสะดุ้งสุดตัว เมื่อน้ำอุ่นๆ ทะลักเข้าเต็มช่องทางจนไหลปนไปกับเลือดที่บ่งบอกความบริสุทธิ์ของตน

            หมับ

            “ฮึก...กอดฮยอกแจอีก...ให้ฮยอกแจรู้ว่าฮยอกแจเป็นของอา...ได้โปรด” แต่แทนที่ร่างเล็กจะไร้เรี่ยวแรง ฮยอกแจกลับกัดฟันแน่น กอดรัดเอวสอบไว้แน่นยามที่ฮันคยองจะผละกายห่าง กลัวว่ามันจะจบลงเท่านี้...ความรู้สึกที่เป็นมากกว่าแค่อาหลาน

            แต่เหมือนว่าคำขอนี้จะทำให้ฮันคยองกระชับร่างน้อยเข้ามาแนบอกมากกว่าเดิม

          วันนี้...ขอแค่วันนี้...วันนี้ก็พอ

            ฮันคยองบอกกับตัวเองอย่างหนักแน่น ยามที่กระชับอ้อมกอดเอาไว้

            “ฮยอกแจเป็นของอา...อาจะบอกให้ฮยอกแจรู้ว่าฮยอกแจเป็นของอา” ฮันคยองกระซิบเสียงพร่า มองเข้าไปในดวงตาคู่สวย เปิดเผยบางสิ่งบางอย่างในใจออกมาชั่วแวบหนึ่งแล้วขยับไปซุกไซ้ที่ซอกคอขาวผ่อง ประทับรอยเป็นเจ้าของร่างเล็กที่เขาหวงแหนมาตลอด และในเวลานี้...เขาเป็นเจ้าของฮยอกแจแล้ว...แม้จะเป็นเพียงชั่วเวลาหนึ่งก็ตาม

            อารักฮยอกแจ...หานฮันคยองรักลีฮยอกแจ

            อ้อมกอดที่ต่างมอบให้แก่กันและกัน ประสานไปกับเสียงครวญครางหวานๆ และร่างกายที่เสียดสีกันทั้งคืนเป็นจังหวะที่แสนหวาน ท่ามกลางหัวใจที่ปล่อยให้เป็นอิสระเป็นครั้งแรก

.............................................

            ครบค่ะ คิดเห็นเป็นยังไง บอกกันได้ที่


            ขอบคุณมากค่ะ


1 ความคิดเห็น: