วันพฤหัสบดีที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2556

NC ดวงดาว_16


NC ดวงดาว_16



            มือเรียวขยับไปกำรอบแก่นกายเล็กเอาไว้อย่างเชื่องช้า ยามที่น้ำตาหยดใสกลิ้งหล่นหายไปกับหมอนใบนุ่ม เรียวขาขาวขยับแยกออกกว้าง เสื้อเนื้อนุ่มขยับร่นไปเหนือแผ่นอกบอบบาง เรือนร่างเปลือยที่ยามนี้ไม่มีร่องรอยรักที่บอกว่าเขาเป็นของใคร

            ทั้งที่ฮยอกแจคิดว่าเขากลัวเรื่องพวกนี้ไปแล้ว แต่ใครจะรู้ล่ะว่าเขากลับใช้เรื่องนี้ช่วยย้ำเตือนตัวเองว่าสิ่งที่เกือบขึ้นตลอดเดือนไม่ใช่ความฝันที่เขาหลีกหนีจากความจริง

            “อาห์...คุณฮันคยอง...ฮื่อ...คุณฮันคยอง...ได้โปรด...ได้โปรด...ฮึก...กลับมาที...” ฮยอกแจสะอื้นฮัก ยามที่กำลังส่งปลายนิ้วทั้งสามเข้าไปในช่องทางอุ่นร้อนในทีเดียว ความเจ็บปวดที่เวลานี้เขาไม่ได้คิดถึงเรื่องเลวร้ายตลอดสามเดือนที่ผ่านมาแล้ว เขาคิดถึงเพียงความรู้สึกยามที่คุณฮันคยองบอกว่าเขาเป็นของคุณฮันคยองเท่านั้น

          ฉันจะทำให้นายลืมไอ้ระยำพวกนั้นเอง
           
            เสียงทุ้มต่ำที่ดังก้องอยู่ในหัว ทำให้ฮยอกแจหลับตาแน่น เห็นเพียงใบหน้าคมคายของคนที่รักหมดหัวใจ คนที่กำลังสอดแทรกเข้ามาในกายเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เร่าร้อนรุนแรงทว่าไม่เจ็บปวดเลยสักนิด มีเพียงความรู้สึกสุมสมหวังยามทีได้ตกเป็นของๆ คนนั้น

            ความคิดที่ทำให้ร่างกายบิดเกร็งไปหมดทั้งร่าง ปลายนิ้วเรียวยิ่งขยับสอดลึกเข้าไปในกายรุนแรงขึ้นทุกที มืออีกข้างกอบกำส่วนอ่อนไหวเอาไว้มั่นแล้วชักรูดไปด้วยจังหวะที่พร้อมเพรียงกัน เสียงสะอื้นเจือเสียงครางแผ่วเบาดังคลอเคลียไปกับห้องนอนที่เงียบไร้เสียงรบกวน

            “ฮื่อ...คุณฮัน...คุณฮันคยอง...ได้โปรด...ฮื่อ...ผมรักคุณ...รักคุณ...” เสียงหวานที่ร้องเรียกชื่อเพียงคนๆ เดียว ยามที่ฮยอกแจหวีดร้องออกมาเบาๆ ยามที่ไปสุดปลายทางของห้วงอารมณ์ ขาเรียวที่จิกลงกับพื้นเตียงนอนยิ่งจิกเกร็ง ปลดปล่อยน้ำขุ่นขาวออกมาเต็มฝ่ามือเล็กจนชุ่มโชก จากนั้นร่างบอบบางก็นอนแผ่ลงกับเตียงนอนนุ่ม ปล่อยเสียงหอบดังเบาๆ ในลำคอ

...........................................................

อ่านต่อได้ที่


ขอบคุณค่ะ

1 ความคิดเห็น: