วันอังคารที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2556

[SF-NC] เวลาของเราไม่ตรงกัน_6


[SF-NC] เวลาของเราไม่ตรงกัน_6



            “อื่อ...อาห์...” เสียงครวญครางหวานๆ ที่ดังลอดออกมาจากปากนิ่ม ทำให้คนที่เพิ่งรู้ตัวว่าแพ้เสียงครางคนตัวเล็กยิ่งไม่อาจจะห้ามความต้องการของตัวเองได้ เมื่อเช้ากอดว่ามีอารมณ์จะแย่ มาเย็นเจอท่าทางไร้เดียงสาเข้าไป คนที่คิดว่าต้านทานแรงยั่วยุได้ทุกประเภทเพราะทำงานสถานบันเทิงยามค่ำคืนก็ไม่อยากคิดอะไรอีกแล้ว

            ยิ่งออกแรงมาทั้งวัน ร่างกายมันยิ่งตื่นง่ายจนน่ากลัว

            คิบอมจัดการกดย้ำที่เรียวปากนุ่มอย่างแนบแน่น ปลายลิ้นร้อนผ่าวก็กำลังสอดลึกเข้าไปในปากอิ่ม เกาะเกี่ยวกับปลายลิ้นนุ่มนิ่มของคนเมาจูบให้เข้ามาพัวพันจนแทบจะเป็นเนื้อเดียว แลกเปลี่ยนน้ำหวานในปากจนเสียงจูบก้องไปทั่วห้อง พร้อมกับฝ่ามือซุกซนที่กำลังเลื้อยลงไปยังกางเกงนอนตัวเล็กของดงแฮ

            “อึ้ก...อ่ะอาห์...” ร่างบอบบางกระตุกร่างขึ้นน้อยๆ ทว่ากลับยังไม่หลุดจากมนต์เสน่ห์ของคนตัวโต มีเพียงใบหน้าสวยที่ส่ายไปมาน้อยๆ กับสะโพกอิ่มที่บิดเร้ากับฝ่ามือแข็งแกร่งที่กำลังลูบไล้ส่วนนุ่มนิ่มอย่างเบามือ

            “ให้ตายเถอะดงแฮ ผมชอบเสียงคุณ” คิบอมคำรามก้อง ยามที่ผละตัวมามองใบหน้าหวานของคนที่เพียงเขาแตะต้องไม่นาน ผิวขาวที่แดงอยู่ก็ยิ่งแดงจัดจนเหมือนสีกุหลาบ ใบหน้าหวานก็แดงระเรื่อ หอบหายใจแรงๆ ปากอิ่มเปล่งเสียงครางที่เขารู้สึกว่ามันทำให้เขากำลังทนไม่ไหว แก่นกายใหญ่ก็ปวดหนึบจนน่ากลัว

            “คะ...คิบอม...ฮื่อ...” ทว่า คนตัวเล็กกลับไม่ได้ยินสิ่งที่คิบอมพูดเลยสักนิด ไอ้การถูกปลายนิ้วลูบไล้ไปทั้งแผ่นหลัง และถูกมือใหญ่หยอกเย้าส่วนน่ารักภายใต้กางเกง ทำให้คนหน้าหวานได้แต่จิกปลายเท้าลงกับโซฟานุ่มแรงๆ

            สนใจแต่เรื่องงาน ไม่แม้แต่จะปลดปล่อยด้วยตัวเองนานแค่ไหนแล้วนะ

            “อาห์...คิบอม...แรงอีกฮะ...ฮื่อ...” ความคิดสุดท้าย ก่อนที่ดงแฮจะยิ่งบิดตัวน้อยๆ สะโพกอิ่มเด้งขึ้นรับฝ่ามือใหญ่ที่กำลังหยอกเย้าเขาไม่หยุด ดวงตาคู่คมก็จ้องมองเพียงใบหน้าแสนสวยที่กำลังหอบหายใจถี่ด้วยความต้องการ จนมืออีกข้างต้องดึงกางเกงนอนของดงแฮให้หลุดไปถึงปลายเท้าเรียว

            ฟึ่บ

            “สวยจังรู้ตัวมั้ยหืม”

            “อาห์...คะ...คิบอม...อย่าเขี่ย...สิ...” คิบอมจัดการดึงมือนุ่มที่ยังกอดอกตัวเองเอาไว้พร้อมกับเสื้อนอนให้ยกขึ้นเหนือหัว แล้วกลับมาจัดการใช้ปลายนิ้วสะกิดยอดอกสีหวานที่ยิ่งแดงระเรื่อเพราะอาการแพ้อย่างเบามือ และนั่นก็ทำให้คนตัวเล็กร้องครางอย่างทรมาน แต่แฝงด้วยความสุขล้ำ

            อาการเรียกร้องโดยไม่รู้ตัวนั่นทำให้คิบอมโน้มตัวลงไปกดจูบที่ยอดอกแข็งตึงเบาๆ ตาคมก็เหลือบขึ้นมองใบหน้าหวานที่ยิ่งบิดเบ้ด้วยแรงอารมณ์ ปลายลิ้นร้อนผ่าวก็ส่งมาแตะส่วนยอดแล้วคลึงเป็นวงกลมช้าๆ มือใหญ่ก็กำรอบแก่นกายสีหวานแล้วค่อยๆ รูดขึ้นลง

            “อาห์...คิบอม...ฮื่อ...ผม...ผม...มัน...” ดงแฮเชิดหน้าขึ้นสูงทันที เมื่อคนตัวโตจะอมก็ไม่อม จะเลียก็ไม่เลีย เอาแต่ใช้ปลายลิ้นร้อนชื้นคลึงเบาๆ จนร่างกายแทบจะไหม้เป็นจุณ ยังไม่นับรวมส่วนล่างที่กำลังถูกหยอกเย้าจนปริ่มน้ำนั่นอีก

            จุ๊บ

            “อื้อ!!!!” ดงแฮจิกมือลงบนโซฟานุ่มทันที ตอนนี้อย่าถามเลยว่าความกระดากอายมีอยู่มั้ย มันสู้ไม่ได้เลยกับความต้องการของเขาที่แทบจะระเบิดออกมาจากร่าง สะโพกเล็กก็ทำได้แต่ส่ายซ่านไปมาอย่างเสียดเสียว แล้วเสียงหวานก็ต้องหวีดร้องออกมา เมื่ออุ้งปากร้อนก้มลงครอบครองเม็ดสีชมพูระเรื่อเข้าไปภายใน

            “อื้อ...อ่ะอ๊า...” ดงแฮหรี่ตาลงน้อยๆ มองฝ่าม่านน้ำตาไปยังเพดานห้อง ทั้งที่สมองไม่รับภาพตรงหน้าด้วยซ้ำ มีเพียงร่างกายแทบทุกส่วนที่เปิดรับสัมผัสของริมฝีปากร้อนที่ไต่ระไปตามซอกคอขาว แผ่นอกขาวผ่อง แผ่นท้องแบนราบ แล้ววกกลับมาขบเม้มติ่งหูเขาจนตัวสั่นสะท้านด้วยความต้องการ

            มันรู้สึกดีแบบนี้นี่เอง ซองมินเพื่อนซี้ถึงไขว่คว้าหาคนมารักน่ะ

            ฟึ่บ

            แต่แล้ว สัมผัสบางอย่างก็ทำให้ใบหน้าหวานก้มลงมอง ก่อนจะพบว่าตัวเองกำลังถูกอีกฝ่ายจับขาทั้งสองข้างแยกออกกว้าง โดยมีคนตัวโตแทรกอยู่ระหว่างนั้น ตาคมกริบที่ทอดมองเนื้อตัวของเขาแทนที่จะทำให้ดงแฮอาย เขากลับรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก

            สายตาของคุณห้องตรงข้ามเหมือนจะ...กลืนกินเขาไปทั้งตัว

            “อ๊าาาาา!!! คิ...คิบอม...ยะ...อย่าเลีย...ฮื่อ...ผมเสียว...อึ้ก...อาห์...” แต่แล้ว ร่างบอบบางก็สะดุ้งสุดตัว เมื่อปลายลิ้นร้อนผ่าวกำลังฉกวูบเข้าที่ช่องทางสีสดด้านล่าง ความรู้สึกหวาดเสียวยิ่งกว่าเล่นรถไฟเหาะตีลังกาสักสามรอบก็จู่โจมร่างกายจนเรียวขาป่ายปัดไปมาบนโซฟายาว

            แต่แทนที่ชายหนุ่มจะหยุด คิบอมกลับรวบขาเรียวเอาไว้มั่น แล้วใช้ปลายลิ้นจัดการช่องทางที่ปิดสนิทระรัวแรง หูก็ฟังเสียงครวญครางหวานๆ กับร่างเล็กที่ดิ้นพล่านบ่งบอกว่ารู้สึกตามที่ปากบอกทุกประการ แล้วยิ่งดงแฮดิ้นมากเท่าไหร่ เขาก็อดไม่ได้ที่จะยิ่งทำให้มากขึ้นเท่านั้น

            อยากฟังเสียงของดงแฮมากกว่านี้

            ตุบ

            กว่าที่คิบอมจะผละออกมา ดงแฮก็แทบจะไม่ไหวแล้ว ร่างเล็กถึงกับทรุดฮวบลงกับโซฟา แขนเรียวยกขึ้นมาปิดปากของตัวเองเอาไว้แน่น ทั้งที่ใบหน้าสวยจัดแสดงออกว่ากำลังต้องการถึงขีดสุด เสียงหอบหายใจก็ดังก้องไปทั่วห้อง จนชายหนุ่มยิ่งตาวาววับ

            ทว่า ก่อนจะทำอะไรต่อ คิบอมก็เอ่ยบอก

            “ดงแฮ มือผมเปื้อน” เสียงทุ้มพร่าที่บ่งบอกว่าชายหนุ่มก็ต้องการไม่ต่างกัน ทำให้คนที่เอาแขนปิดปากกลั้นเสียงครางปนสะอื้นเพราะไม่เคยรู้สึกดีเท่านี้มาก่อนลืมตาขึ้นมองช้าๆ ไม่เข้าใจว่ามือเปื้อนแล้วเกี่ยวอะไรกับที่พวกเขากำลังทำอยู่

            เพราะถ้าคิบอมถามว่าจะให้หยุดมั้ย ดงแฮก็คงส่ายหน้าแล้วบอกว่า...ทำต่อเถอะฮะ

            “มือผมเปื้อนยา ไม่อยากเสี่ยงเอาเข้าไปในตัวคุณ” คิบอมโน้มหน้ามากระซิบริมหู แล้วปลายลิ้นร้อนก็ปาดเลียตั้งแต่ใต้กกหูลงมายังลาดไหล่ขาว จนดงแฮกระตุกร่างน้อยๆ

            “ละ...แล้ว...” เสียงหวานตะกุกตะกักเบาๆ ใบหน้าแสนสวยหันกลับมามองแฟนหมาดๆ ที่กดจูบลงบนแก้มนุ่มหนักๆ แล้วแทนที่คิบอมจะตอบ มือใหญ่กลับเลื่อนไปยังมือนิ่มที่วางอยู่เหนือหัวแล้วดึงลงมาจนเสมอใบหน้าคมคาย

            จุ๊บ

            “คะ...คิบอม...” เสียงหวานได้แต่ร้องแผ่วเบา เมื่อนิ้วของตัวเองถูกดันเข้าไปในโพรงปากร้อนผ่าว ตาคมก็มองสบตาเขานิ่ง ยามที่ปลายลิ้นร้อนกำลังส่งมาเลียตั้งแต่โคนนิ้วจรดปลายนิ้ว จากเพียงนิ้วชี้ก็เป็นนิ้วกลาง แล้วไล่มานิ้วนาง ก่อนที่คนตัวโตก็ขยับริมฝีปากดูดอมปลายนิ้วเรียวทั้งสามนิ้วรัวแรงขึ้นอีกนิด

            การกระทำที่ทำเอาคนตัวเล็กรู้สึกถึงความต้องการที่ล้นปรี่เข้ามาในร่าง อย่างที่คนตัวโตจะให้เขาทำอะไรก็ยอมทุกอย่างแล้วล่ะ

            จากนั้น คิบอมก็ปล่อยมือเรียวเป็นอิสระ จัดการดึงมือนุ่มให้ไล้ผ่านตั้งแต่แผ่นอก ไล่เรื่อยลงมาเรื่อยๆ อย่างที่ดงแฮก็กัดปากแน่นอย่างพอจะคาดเดาได้ว่าจุดหมายคือที่ไหน

            แล้วมันก็ไม่ผิดจากที่คิดเลยสักนิด เมื่อมือเล็กอยู่ห่างจากช่องทางสีสดเพียงนิดเดียว

            จุ๊บ

            “ฮื่อ...” พอๆ กับคนตัวโตที่ไต่ไปอยู่ระหว่างขาเรียวอีกครั้ง ริมฝีปากร้อนผ่าวก็เข้าไปซุกไซ้ที่ขาอ่อนด้านใน ปากร้อนๆ ก็กดจูบขบเม้มสร้างรอยแดงระเรื่อไม่หยุด ขณะเดียวกัน คนที่ไม่เน้นพูด แต่เน้นทำมากกว่าก็จัดการบังคับให้ดงแฮค่อยๆ ดันนิ้วไปลูบวนที่ช่องทางสีสด

            ฟุ่บ

            “อาห์...” ดงแฮถึงกับเชิดหน้าขึ้นสูง เสียงหวานเปล่งออกมาทันที เมื่อยังไม่ทันที่คนตัวโตจะบังคับให้ทำอะไรต่อ เขากลับเป็นฝ่ายอดรนทนไม่ไหว ดันปลายนิ้วเข้าไปในช่องทางอุ่นร้อนจนความเจ็บที่มาพร้อมกับความเสียวเสียวพุ่งวาบเข้ามาในอก

            การกระทำที่คิบอมมองด้วยดวงตาที่วาววับ

            ถ้ามือเขาไม่เปื้อน เขาก็คงทำเองแล้ว แต่เมื่อเห็นดงแฮทำ ใครจะคิดล่ะว่า...มันยิ่งกว่าเซ็กซี่

            “อ้ะ...อ๊า...ฮื่อ...” ดงแฮกัดปากเชิดหน้าขึ้นสูง ยามที่เจ้าตัวกำลังดันปลายนิ้วเข้าไปเพิ่มตามสัญชาตญาณ แล้วกดดึงเข้าสอดออกอย่างเชื่องช้า รู้สึกดีเสียจนอยาก...ได้มากกว่านี้

            ดวงตาคู่สวยค่อยๆ ปรือขึ้นมองคนตัวโต ยามที่ขาขาวยิ่งแยกออกกว้าง แล้วเสียงหวานที่สั่นระริกก็เอ่ยบอกเบา ทว่าชัดเจน

            “ทำผม...ได้มั้ย...” แล้วมีหรือที่คนตัวโตจะปฏิเสธ นอกจากจัดการกำจัดเสื้อผ้าออกไปให้พ้นกายอย่างรวดเร็ว จนเผยให้เห็นแก่นกายใหญ่ที่กำลังขยับขยายจนใหญ่โต ดวงตาคู่คมวาววับอย่างพอใจ ก่อนที่จะเอื้อมไปดึงปลายนิ้วเรียวออกมาจากช่องทางสีสดอย่างรวดเร็ว

            จุ๊บ

            คิบอมกดจูบที่ปลายนิ้วฉ่ำเบาๆ แล้วค่อยเคลื่อนตัวมากดจูบที่เรียวปากสีระเรื่อ จูบที่ดงแฮก็เผยอปากรับอย่างเต็มใจ จูบที่อ่อนหวานเสียจนดึงอารมณ์ร้อนระอุให้ผ่อนลงอีกนิด

            ฟุ่บ

            “อาห์!!!!” ดงแฮได้แต่กอดลำคอแกร่งมั่น ขาเรียวกระตุกขึ้นโอบรอบเอวสอบ เมื่อแก่นกายใหญ่กำลังสอดแทรกเข้ามาอย่างไม่ให้ตั้งตัว ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ก่อนจะปล่อยน้ำตาสายเล็กให้ไหลลงข้างแก้มด้วยความรู้สึกเจ็บเสียด แต่กลับรู้สึกดีจนบอกไม่ถูก

            “อืม...”

            “อ้ะอ๊า...อ๊า...คิบอม...ฮื่อ...” เสียงคำรามต่ำดังคลอไปกับเสียงหวีดร้องของคนตัวเล็กที่รองรับความใหญ่โตเข้ามาจนสุด มือเรียวป่ายปัดจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้าง ขณะที่สัมผัสได้ถึงคนตัวโตที่กำลังเด้งกายเข้ามาช้าๆ เพื่อเริ่มต้นบทรักที่เขาไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน

            “จุ๊บ...จ๊วบ...”

            เสียงจูบดังก้องไปทั่วห้องกว้าง ยามที่ต่างฝ่ายต่างไม่มีใครผละออกจากกัน แล้วก็เป็นคิบอมที่ยิ่งขยับสวนกายเข้าไปในช่องทางสีสดที่กำลังรัดรึงเขาจนแทบขยับไม่ได้ แต่ยิ่งขยับ ดงแฮก็ยิ่งผ่อนกายลงทีละน้อยราวกับค่อยๆ ปรับตัวให้เข้ากัน

            “อืม...แบบนั้น ดงแฮ..อาห์...” คิบอมบอกเสียงต่ำ ยามที่ซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นที่เจือด้วยกลิ่นยาอีกครั้ง มือใหญ่ก็ลูบไล้แผ่นหลังบาง ไต่ระไปตามแนวกระดูกสันหลังแล้วบีบขยำก้นกลมแรงๆ แหวกเนื้อนุ่มทั้งสองข้างให้เขากดกายเข้าไปในลึกยิ่งกว่าเดิม

            การกระทำที่ทำให้เสียงหวานหวีดร้องไปทั่วห้องกว้าง ร่างเล็กบิดกายไปมาบนโซฟานุ่ม ตอบรับสัมผัสแสนรัญจวนใจ สัมผัสได้ถึงความเร็วที่อีกฝ่ายมอบให้มากขึ้นทุกที

            “ระ...แรงอีก...คิบอม..ได้โปรด...” เสียงหวานร้องขออย่างสิ้นความอาย ที่ทำให้คนที่กลัวว่าดงแฮจะเจ็บตาวาวโรจน์ ปากคมขยี้กลีบเนื้อนิ่มจนแดงช้ำ ยามที่สะโพกสอบก็ขยับเคลื่อนกายเข้าหาถี่ยิบ สลับกับเนิบนาบจนคนได้รับแทบขาดใจ

            การกระทำที่ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมให้มันจบลงง่ายๆ มือไม่ทั้งสองคู่ก็ป่ายปัดไปตามตัวอีกฝ่ายอย่างไม่มีใครยอมใคร

            เนื้อตัวของดงแฮยิ่งเปลี่ยนเป็นสีชมพูระเรื่อ ยามที่ดวงตากลมโตหลับแน่น ความต้องการมาถึงจุดปลายยอดและกำลังจะบรรลุเป้าหมาย

            “อ่ะ...อาห์...คิบอม...คิบอม...อื้อ...อ่ะอ๊าาาาาา!!!!!” ดงแฮหวีดร้องออกมาเสียงดังลั่น ยามที่ปลดปล่อยความต้องการของตัวเองเต็มแผ่นท้องขาวผ่อง มือเรียวจิกเกร็งท่อนแขนแกร่งเอาไว้มั่น ยามที่ทิ้งกายลงบนโซฟานุ่มอย่างหมดแรง ปล่อยให้คนตัวโตตักตวงความหอมหวานจากร่างกายของตัวเองไปมากเท่าที่ต้องการ

            “อืมมมมม!!!!” แรงสอดแทรกที่ยิ่งขยับรัวแรง ใบหน้าคมคายก็หลับตาลง ฟันคมกัดกันแน่นจนขึ้นสันนูน จนคนใต้ร่างได้แต่มองอย่างหลงใหลกับความแข็งแกร่งดิบเถื่อนที่ได้รับ ก่อนที่ร่างบางจะสะดุ้งน้อยๆ กับความร้อนวาบที่พุ่งเข้ามาในร่าง

            พร้อมกับความคิดที่ว่า...เขามีสามีเป็นตัวเป็นตนแล้วล่ะ

            ตุบ

            คิบอมทิ้งกายลงมาซบแผ่นอกบอบบางเพียงครู่ ก่อนที่แก่นกายใหญ่จะถอนออกอย่างเชื่องช้า

................................

กลับไปอ่านต่อได้ที่


ขอบคุณค่ะ

1 ความคิดเห็น: